Requiem

Odrzuciwszy smętność ziemskich kajdanów

Tańczę w niebiosach na

Skrzydeł srebrnych radości

Wspiąłem się ku Słońcu

W nieokrzesaną wesołość

Chmur podzielonych światłem i oddawaniem się

Tysiącom rzeczy o których nikt nawet nie śnił

W pętlach wzlotach

I wstęgach i ciszą umysłu niesiony

Przemierzałem nieskalaną świętość przestrzeni

Uniosłem dłoń moją i dotknąłem oblicza Boga

Bóg chciał stało się choć żal serce rwie

To On nadał kurs Wam do nieba

Pewnie nie chciał być sam

Potrzebował Was tam

Tylko czemu już dziś powiedz nam

Nad zachmurzonym niebem szukamy ptaków

Powracających do gniazd

Oddajmy Bogu w ręce tę czarną wstęgę

Nie chce jej Panie nikt z nas

Lecz dziś

Nie smućmy się nie mówmy Żegnaj

Lecz Do widzenia

My też będziemy tam

Zabrałeś ich więc zabierz i nas

Wzbić się do gwiazd tańczyć wśród chmur

Umierać by znów się narodzić

Będziemy tu trwać pytamy dziś Was

Dlaczego musicie odchodzić

Nad zachmurzonym niebem wciąż szukam ptaków

Chcących powrócić do gniazd

Oddajmy Bogu w ręce tę czarną wstęgę

Nie chce jej Panie nikt z nas

Lecz dziś nie smućmy się nie mówmy Żegnaj

Lecz Do miłego

My też będziemy tam u

Nieba Bram gdy przyjdzie nasz czas

Aeroplan najpiękniejszy ptak biały

Leci w otchłań ponad chmur szarzyznę

Ma skrzydła jak szarańcza jest jak Orzeł śmiały

A oczy ma i serce mężczyzny